Przedawnienie roszczeń związanych z chorobą

Przedawnienie roszczeń związanych z chorobą Należy tu przywołać uchwałę SN z 19 maja 1981 r. (III CZP 18/81, OSNCP 1981, nr 12, poz. 228 z glosą A. Szpunara, NP 1983, nr 2, str. 94 i n.) z tezą, że „w sprawie o zachowek nie jest wyłączone obniżenie wysokości należnej z tego tytułu sumy na podstawie art. 5 KC” W ogólnych rozważaniach SN uznał dopuszczalność w wyjątkowych wypadkach obniżenia należności z tego tytułu na podstawie art. 5 KC. Tak np. w sytuacji, gdy głównym składnikiem spadku jest spółdzielcze prawo do lokalu, domek, czy lokal stanowiący odrębną własność, który służy do zaspokajania niezbędnych potrzeb mieszkaniowych zobowiązanego do zapłaty zachowku w razie braku praktycznie innych możliwości zaspokojenia tych potrzeb, inne zaś składniki nie wystarczają na pokrycie zobowiązania z tytułu zachowku, nie można by wyłączyć - przy rozważeniu poza tym sytuacji majątkowej i osobistej zobowiązanego i uprawnionego - dopuszczalności przyjęcia, iż w konkretnych okolicznościach żądanie zapłaty pełnej należności z powyższego tytułu pozostałoby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Od wyroku Sądu Okręgowego powódka wniosła skargę kasacyjną, w której zarzuciła naruszenie: 1) art. 4421 § 1 w związku z art. 123 § 1 KC wskutek przyjęcia, że roszczenie uległo przedawnieniu a początek biegu terminu przedawnienia należy liczyć od daty wypadku przy pracy oraz że wszczęcie przez powódkę postępowania zmierzającego do ustalenia zdarzenia z dnia 20 października 2004 r. jako wypadku przy pracy, zakończone wydaniem wyroku z dnia 29 grudnia 2006 r., nie przerwało biegu terminu przedawnienia roszczeń powódki wobec pracodawcy, 2) art. 5 KC wskutek przyjęcia, że sytuacja osobista powódki, w kontekście wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 23 września 2005 r., uznającego powództwo powódki za przedwczesne, nie stanowi podstawy stwierdzenia, iż skorzystanie przez pozwaną z zarzutu przedawnienia jest nadużyciem prawa podmiotowego, 3) art. 365 § 1 KPC wskutek uznania, że wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 23 września 2005 r., w którym uznano powództwo za przedwczesne, nie wiąże w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe względy na uwadze Sąd Apelacyjny, na mocy art. 385 KPC oddalił apelację pozwanego jako bezzasadną. MPK prowadziła z M. N. rozmowy co do sposobu spłaty zadłużenia. M. N. nie kwestionowała obowiązku spłaty zadłużenia. Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 r. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K. pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej. Szkodą objętą odpowiedzialnością z art. 299 KSH jest obniżenie się potencjału majątkowego spółki, tj. pogorszenie możliwości zaspokojenia wierzyciela, a zdarzeniem wyrządzającym szkodę jest takie zaniechanie zgłoszenia wniosku upadłości, które doprowadziłoby do bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce.