Treść ugody w świetle zasad współżycia

Treść ugody w świetle zasad współżycia Mając powyższe na uwadze pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt II i IV poprzez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie uchylenie wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd Apelacyjny nie podziela poglądu skarżącego. Samo to, że postępowanie trwało 16 lat nie wystarcza jeszcze do przyjęcia, że było ono prowadzone przewlekle. Jak to już wyżej podniesiono czas rozpoznania sprawy jest determinowany ilością czynności jakie należy przedsięwziąć aby ją rozpoznać. O ilości tych czynności często decydują same strony, które aktywnie uczestnicząc w procesie zgłaszają dowody, podnoszą zarzuty, a także wnoszą o odroczenie terminów rozpraw. Jak słusznie podniósł apelujący aktywność strony jest jej prawem i Sąd Apelacyjny nie ma co do tego żądnych wątpliwości, ale aktywność ta wywołuje też skutek w postaci przedłużenia postępowania powodując, że należy przeznaczyć na jego rozpoznanie więcej czasu aniżeli w sytuacji gdyby strony poprzestały na swych roszczeniach zgłoszonych w pierwszych pismach procesowych. Taki skutek nie pozostaje bez znaczenia przy ocenie czy postępowanie toczyło się przewlekle. W sprawie z udziałem powoda małżonkowie zgłosili do podziału bardzo wiele przedmiotów, wielokrotnie modyfikowano roszczenia, powoływano biegłych kilku różnych specjalności. Terminy rozpraw ulegały odroczeniu częściowo wskutek wniosku powoda wykonującego wówczas zawód marynarza. Dodatkowo wiele czasu zajęło przeanalizowanie zasadności roszczeń, które małżonkowie zgłaszali w znacznej ilości oraz ocena zgromadzonego na tę okoliczność materiału dowodowego. Sąd wyznaczył w tym celu aż 32 rozprawy, kilkakrotnie dokonywał oględzin nieruchomości. Powód nie wykazał zatem aby postępowanie toczyło się przewlekle, co już z tej przyczyny czyni jego powództwo nieuzasadnionym. Powód wskazał, że dla oceny zasadności zgłoszonego przez pozwanego zarzutu przedawnienia konieczna jest również analiza zgłoszenia zdarzenia objętego ubezpieczeniem, dokonana przez powoda w dniu 30 marca 2006 r. w kontekście brzmienia art. 819 § 4 KC, zgodnie z którym bieg przedawnienia roszczenia o świadczenie do zakładu ubezpieczeń przerywa się także przez zgłoszenie zakładowi ubezpieczeń tego roszczenia lub przez zgłoszenie zdarzenia objętego ubezpieczeniem. Bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia, w którym zgłaszający roszczenie lub zdarzenie otrzymał na piśmie oświadczenie zakładu ubezpieczeń o przyznaniu lub odmowie świadczenia. Sąd I instancji przyjął, iż w dacie dokonania zgłoszenia powodowi nie przysługiwało jeszcze roszczenie wobec ubezpieczyciela, w związku z czym regulacja z art. 819 § 4 KC nie ma w tym przypadku zastosowania. Z takim poglądem powód nie zgadza się. W wyroku z dnia 21 maja 2009 r. (V CSK 444/08) Sąd Najwyższy wskazał, iż art. 819 § 4 KC rozróżnia materialną czynność, jaką jest zgłoszenie zakładowi ubezpieczeń roszczenia, od czynności faktycznej jaką jest zgłoszenie zdarzenia objętego ubezpieczeniem. Dokonanie tej drugiej czynności także przerywa bieg przedawnienia roszczeń wynikających ze zgłoszonego zdarzenia. Według powoda, dokonując wykładni tego przepisu należy zastanowić się jakie zdarzenie może być w okolicznościach niniejszej sprawy uznane za zdarzenie objęte ubezpieczeniem w rozumieniu art. 819 § 4 KC. Zgodnie z Ogólnymi warunkami odpowiedzialności cywilnej zakładów opieki zdrowotnej zatwierdzonych uchwałą nr 60/2003 Zarządu CIGNA STU SA (obowiązującymi w dacie zawarcia umowy łączącej strony), poprzez zdarzenie rozumiano wypadek powodujący wystąpienie szkody/szkód osobowych lub rzeczowych, zaistniały w okresie ubezpieczenia (§ 2 pkt 12). Zdarzeniem objętym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej był zatem zabieg przeprowadzony u pacjentki w dniu 13 lipca 2004 r. Powyższe zdarzenie zostało zgłoszone po raz pierwszy pismem z dnia 23 grudnia 2005 r. Następnie wraz z pismem z dnia 30 marca 2006 r. powód przesłał zgłoszenie na druku wymaganym przez pozwanego wraz z kopią dokumentacji medycznej, kopią pozwu i odpowiedzi na pozew oraz oświadczeniem lekarzy. Skoro więc powód zgłosił zdarzenie ubezpieczycielowi w dniu 23 grudnia 2005 r. (ewentualnie 30 marca 2006 r.), zaś odmowa wypłaty świadczenia nastąpiła w dniu 16 grudnia 2010, niezależnie od rozważań zawartych w pierwszej części niniejszego pisma należy dojść do wniosku, iż poprzez zgłoszenie zdarzenia ubezpieczeniowego doszło do przerwania biegu przedawnienia. Bieg przedawnienia rozpoczął się na nowo dopiero w grudniu 2010 r., co oznacza, iż nie było podstaw do oddalenia powództwa w związku z podniesionym przez pozwanego zarzutem przedawnienia roszczenia. Stan faktyczny ustalony przez Sąd w sprawie (...), nie był zasadniczo kwestionowany przez strony niniejszego procesu, a różnice sprowadzały się wyłącznie do oceny charakteru w jakim występowały pozwane (...) podejmując uchwałę o pozbawieniu powódki członkostwa w związku. W ocenie Sądu meriti, wersja pozwanych, iż działały one w ramach organu jakim była (...)nie może się ostać w świetle ostatecznego rozstrzygnięcia jakie zapadło w sprawie (...). Sąd wydał orzeczenie w sprawie po dokonaniu szczegółowej analizy przepisów wewnątrzzwiązkowych, tj. ustawy o (...). Sąd I instancji w pełni podzielił argumentację i rozumowanie Sądu orzekającego w sprawie (...). 3) niezdolność do pracy powstała w czasie okresów składkowych lub nieskładkowych wymienionych w tym przepisie, ale nie później niż w ciągu 18 miesięcy od dnia ich ustania. W myśl przepisu ust. 2 art. 57 ustawy o emeryturach i rentach Wyrokiem częściowym z dnia 30 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił powództwo Spółdzielni Mieszkaniowej (...) przeciwko miastu W. o zobowiązanie pozwanego do złożenia oświadczenia woli o oddaniu powodowej Spółdzielni w użytkowanie wieczystego gruntu oraz przeniesieniu odpłatnie własności budynków, innych urządzeń i lokali w zakresie działek 4/4 i 4/5 z obrębu 1-1-27 i działek 4/9 i 4/20 z obrębu 1-10-29, objętych decyzjami o ustanowieniu użytkowania wieczystego z dnia 11 kwietnia 1978 r., z dnia 21 sierpnia 1989 r., z dnia 21 sierpnia 1989 r., z dnia 9 marca 1990 r., z dnia 9 marca 1990 r.